
در عرصه شعر و ادب
یکی از جنبه های روحی استاد حسن زاده ذوق عالی و طبع لطیف ایشان است. ایشان از طریق سروده های شیوا و شیرین خود دقایق عرفانی و اندیشه های حکیمانه را به مشتاقان معرفت عرضه کرده اند. در اشعار این عارف حقایق قرآنی و سخنان گهربار اهل بیت عصمت و طهارت مطرح شده تا بدین وسیله افراد شایق به معارف قرآن و عترت مستفیض شوند و در پیمودن طریق کمال مصمم تر گردند.
دیوان اشعار این حکیم نامدار که مزین به مقدمه حکیم میرزا مهدی الهی قمشه ای به خط آن جناب است، در سال 1364 به زیور طبع آراسته شده است. این مجموعه گرانبها شامل قصاید، غزلیات، رباعیات، ترجیع بند و ضمیمه ای به نام دفتر دل می باشد.
مرحوم میرزا مهدی الهی قمشه ای در مقدمه ای که بر این اثر پرثمر نگاشته اند، چنین نوشته اند:
«استاد دانشمند اشعار آبداری برای نشر معارف الهی و ترغیب نفوس شیق به کمال و روحهای عالی طالب حقایق، این اشعار را که مضامینش همه طبق اخلاق فاضله و توحید و تزکیه و تربیت روح است بدین مقصد عالی سروده [است]... .»
غزل زیر را که «بحر وحدت » نام دارد از دیوان استاد حسن زاده برگزیده ام:
در این دیر کهن ای دل نباشد جای شیونها
که صاحب دیر خود داند رسوم پروریدنها
خوشا آن مرغ لاهوتی که با آواز داوودی
بود در روضه رضوان همی اندر پریدنها
غریق بحر وحدت را زساحل از چه می پرسی
که این دریا ندارد ساحل ای نادیده روشنها
در این دریای پر در الهی و تهیدستی
چرا از خود نرستی ای گرفتار اهریمنها
زهفتم آسمان غیب بی عیب خدا بینم
گهرها ریخت کامروزم بشد هر دانه خرمنها
منم آن تشنه دانش که گردانش شود آتش
مرا اندر دل آتش همی باشد نشیمنها
همه عشق و همه شورم همه عیش و همه سورم
که از آیات قرآنی به جانم هست مخزنها
فروزان از فروغ آیت الله نور ای دل
چه باکش ار ندارد شب پره یارای دیدنها
بود مرد تمامی آنکه از تنها نشد تنها
به تنهایی بود تنها و با تنها بود تنها
دل دانا«حسن »آن بیت معموری است کاندر وی
خدا دارد نظرها و ملایک راست مسکنها
با رباعی ای از ایشان این گفتار را به پایان می رسانیم:
در خلوت شب، شکار می باید کرد
از بوالهوسی کنار می باید کرد
دل را به حریم یار می باید برد
تن را بفدای یار می باید کرد